ตอนนี้ชีวิตฉันไม่เหลือดี ยิ่งตกต่ำลงไปเรื่อยๆๆๆ  ไหนจะตกงาน เงินที่เก็บตอนทำงานก็เริ่มลดน้อยลง ทำไมถึงตกงานนะเหรอ ก้อเป็นเพราะตัวของเราทั้งนั้น ไม่เคยปลื้มกับงานตั้งแต่แรก ก้อทนทำไปแบบเรื่อยๆๆๆ ความอดทนที่เริ่มจาก 100 มันลดลง เรื่อยๆๆๆจนถึงจุดที่เรียกว่า ฉันหมดแล้ว ฉันเบื่อหัวหน้า จะด่า จะบ่นไรฉันชั้นหนักหนา ฉันโตถึงขนาดนี้ยังไม่เคยมีคำพูดแรงๆๆแม้จากพ่อแม่เองยังไม่มายุ่งเรื่องส่วนตัว ถามหน่อยเถอะคุณหัวหน้ามันรอัดอั้นนักหรือไง ที่มาบ่นหรือหาเรื่องกับลูกน้อง ฉันก้อรู้นะว่า หัวหน้าเป็นคนเก่ง แล้วยังมายุ่งเรื่องส่วนตัว เราไม่เคยสักครั้งที่จะเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงาน ตอนนี้ก้อเลยเลือกความสบายใจออกจากงานมันเสียเลย ตอนนี้ happy ก้อจริงแต่มันก้อว่างเกินเหตุ เซ็งอีก   แต่พอใครถามถึงเหตุผลที่ออกจากงานเลยไม่รู้จะตอบยังไง พูดได้แค่ว่า ถึงเวลาที่คนเราจะต้องเปลี่ยนงานแล้ว  ตอนนี้ก้อเลย ต้องยืมตังแม่มาเรียนต่อ แต่ก้อยังไม่รู้ว่าจะสอบติดได้เรียนหรือป่าว ที่เรียนเพราะไม่มีไรทำ ไม่อยากเสียเวลาไปป่าว